Zawada leży 250 - 350 m. n.p.m. w zachodnim Pogórzu Wielickim. Nie tworzy zwartej zabudowy, lecz jest rozrzucona malowniczo na kilku wzniesieniach Garbów Sieprawia. Nazwa wsi oraz położenie zespołu dworskiego sugeruje, że w średniowieczu mógł istnieć tutaj jakiś gródek obronny. Pierwsza pisana o nim wzmianka, to dokument biskupa krakowskiego Bodzanty, który zmienił cystersom mogilskim dziesięcinę z osady Kamyk na podobną ze wsi Zawada. W tym okresie należy ona pod względem kościelnym do parafii w Sieprawiu (obszar 33 km2, zamieszkały przez 270 osób), a administracyjnie do kasztelani krakowskiej. W roku 1387 sołtysem Zawada był Józef Paszka, a w roku 1397 Grzegorz Stanisławic. W roku 1440 istnieje we wsi na polach kmiecych folwark rycerski, należy wraz z osadą do Stanisława Wieloglowskiego, herbu Stary Koń. Innym właścicielem zawady został w 1548 r. Wawrzyniec Spytek Jorda herbu Trzy Trąby. Z kolei w roku 1568 wdowa po nim Anna z Sieniawskich Jordanowa - Lackorońska a w roku 1579 jej córka Zofia Zborowska-Jordanowa. W drugiej połowie XVI wieku dzieci z zawady chodzą do szkoły w Sieprawiu, a dwóch mieszkańców wsi studiuje na akademii Krakowskiej. Na przełomie lat 60. i 70. XVIII wieku stały w Zawadzie 63 domy, zamieszkałe przez 64 rodziny i 276 osób a w ich gronie jedna rodzina żydowska. W 1908 roku majątek zakupiła rodzina Jarząbków z Zakopanego.